Gaan we met z’n allen wachten tot 16 maart om in actie te komen?

door: Chantal Tieleman
(deze column die ik op 15 november plaatste op mijn Facebookpagina was de aanleiding voor de campagne #ikbenverbonden)

Sinds vorige week woensdag, de dag waarop ik en met mij veel andere Nederlanders verbijsterd wakker werden met het nieuws dat Donald Trump de nieuwe president van de Verenigde Staten wordt, zit de vraag in mijn hoofd, mijn maag en mijn hart: hoe gaan we – in Godsnaam – voorkomen dat we op een slechte dag in maart 2017 wakker worden met een zelfde ervaring van afgrijzen, omdat de grootste partij van Nederland de PVV is en Wilders een goede kans maakt om minister-president van Nederland te worden?

Op de verkiezingen in de VS worden allerlei analyses losgelaten over hoe dat heeft kunnen gebeuren. Door mensen die er verstand van zouden kunnen en moeten hebben en door anderen die dat niet hebben. De conclusies zijn ruwweg deze: ‘men’ heeft zitten slapen, de campagne van Hillary deugde niet, de kiezer wilde schoppen tegen de gevestigde orde, ‘men’ voelde zich niet gehoord.

En ondertussen vinden er demonstraties plaats met de boodschap ‘Trump, not my president’. Helaas… het slechte nieuws is dat Trump ook hun president is. Demonstraties na de verkiezingen. Too little, too late? Deugt het kiessysteem niet? Of…? Ik weet het niet en eigenlijk doet het er ook niet meer toe. De Amerikanen en wij zullen het minstens de komende vier jaar met Trump moeten doen. Ik houd mijn hart vast.

de tekst loopt door onder de afbeelding

Terug naar dichtbij huis. Eind oktober moest ik afscheid nemen van een dierbare vriend. Op zijn uitvaart zag ik joden, moslims, protestanten, katholieken, atheïsten, zoekers, jong, oud, arm, rijk, politici en doodgewone mensen als jij en ik. Het ontroerde met tot in het diepst van mijn ziel dat deze mens er bij zijn leven (ik was erbij) en bij zijn dood in slaagde om al deze mensen met elkaar te verbinden. En wat ben ik trots dat ik deze mens ‘vriend’ mocht en mag noemen.

Begin november bracht ik drie dagen door met een kleine 20 mensen; moslims, joden, christenen, atheïsten, zoekers… En bijna zonder moeite vonden we elkaar; in onze gemeenschappelijke deler, dat we graag met elkaar willen leven op een prettige manier en bereid zijn de ander de ruimte te geven dat leven op zijn of haar manier in te vullen. En sterker nog, we zagen dat we van elkaar kunnen leren, dat we elkaar kunnen inspireren en dat we elkaar nodig hebben. Mijn favoriete moment van die dagen was het moment waarop de groep vroeg ‘En nu? Hoe verder, wat doen we na deze dagen? Het kan toch niet hierbij blijven?’

Als ik in mijn tijdlijn op Facebook en Twitter kijk, zie ik dat 99,9% van de mensen waarmee ik virtueel bevriend ben, graag willen dat deze aardkloot er wat vriendelijker uit komt te zien, die vinden dat mensen die van huis en haard verdreven zijn opgevangen moeten worden. En dat dat ons ook wat mag ‘kosten’. Dan zie ik mensen die beseffen dat oplossingen in de politiek niet eenvoudig kunnen zijn. Dan zie ik mensen die graag willen opkomen voor de meest kwetsbare mensen in onze samenleving en dat niet alleen bij de overheid willen laten liggen. Die openstaan voor de dagdagelijkse werkelijkheid van een multiculturele- en multireligieuze samenleving en daar behalve moeilijkheden, ook kansen, mogelijkheden en rijkdom zien.

Allemaal mensen die graag willen dat Nederland een mooi, gastvrij land is. Een land dat zorgt voor al haar inwoners, voor de vaste en de tijdelijke. Een land dat de meest kwetsbare mensen niet in de kou laat staan. Ik zie mensen die reden geven om optimistisch te zijn over de toekomst van Nederland en de uitslagen van de verkiezingen in maart 2017.

de tekst loopt door onder de afbeelding

En toch.. de peilingen wijzen anders uit, de uitslag van laatste Tweede Kamer-verkiezingen in Nederland en die van vorige week in de VS is reden niet al te ontspannen achterover te leunen. Dat brengt me bij de vraag; wat nu? Gaan we met z’n allen wachten tot 16 maart om in actie te komen? Gaan we dan, geschokt en verbijsterd, naar het Malieveld of de Dam om daar te laten horen dat de PVV ‘niet mijn partij’ is?

Of kunnen we eerder iets doen? Vanuit barmhartigheid, compassie, ‘zorg voor elkaar’, solidariteit, gerechtigheid, verlangen naar vrede? Noem het hoe je wilt, vanuit de inspiratie die jij jou drijft, die bij jou past; God, Allah, Jaweh, Boeddha, humanisme, zen, Nelson Mandela, Ghandi, Moeder Teresa, Martin Luther King of Leonard Cohen.
Ik weet ook niet hoe of wat hoor, maar laten we – in Godsnaam of in wiens naam dan ook – met elkaar zorgen dat we niet op 16 maart verbijsterd wakker worden omdat de PVV de grootste partij is geworden.

Ik hoop en bid en smeek dat we 16 maart 2017 wakker worden in het besef dat de Liefde heeft gewonnen. Maar daar zullen we wel wat voor moeten doen.

Een reactie op “Gaan we met z’n allen wachten tot 16 maart om in actie te komen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s