‘Wat is jouw oplossing dan?!’

door: Chantal Tieleman

Op Facebook deelde ik enkele dagen terug een post van iemand met de inmiddels bekende foto van Wilders met daarop Angela Merkel met bloed aan haar handen gecombineerd met een foto van Angela Merkel met daarnaast de tekst ‘Democracy must be our answer to terrorism’. Er kwam een interessant gesprek op gang onder die post. Over angst, over of die wel of niet gerechtvaardigd is, over feiten, cijfers, over het terrorimse in de vorige eeuw, over mensen die niet gehoord wordt en over angst die niet benoemd mag worden. Mij werd ‘haatzaaijerij’ verweten en de vraag gesteld of ik dan niet bang ben.

Weet u, mijn probleem is niet zozeer dat ik geen vragen heb, of zorgen, of dat ik vind dat mensen hun angsten niet mogen benoemen. Natuurlijk maak ik me ook zorgen, om al het geweld dat steeds maar toeneemt, om het stijgende aantal vluchtelingen, over de brandhaarden in de wereld. En ja, ik vraag me in het donker van de nacht ook weleens af of we niet afstevenen op een Derde Wereldoorlog.

Ik heb ook vragen over hoe we het in Nederland en in de wereld leefbaar met elkaar houden. Over hoe we met die verschillende culturen met elkaar prettig kunnen samenleven. Daar liggen bergen vragen. Maar geen simpele oplossingen. Hier en daar ontdekken we met elkaar hoe het zou kunnen. En soms gaat het gruwelijk mis. En daar word ik ook niet blij van.

de tekst loopt door onder de afbeelding

Ik weet me verbonden met landgenoten die de oplossing zien in het ‘wegsturen’ van alle moslims, van alle vluchtelingen, van allen die ‘anders’ zijn en daardoor blijkbaar voelen als een bedreiging. Begrijpen doe ik ze niet. Dat wil ik niet en dat kan ik niet. Wel probeer ik hun angst te begrijpen. Hun angst dat er niet voldoende zorg is voor hun moeder, hun kind, hun werkeloze buurman of buurvrouw. Hun angst dat we niet weten wie we binnenhalen als er zoveel tegelijk komen. En #ikbenverbonden met hen in hun angst voor het toenemende geweld.

Maar ik zie niet in dat het ‘antwoord’ van Wilders en van zijn potentiële kiezers de oplossing zou zijn. Ik weiger de schuld van alles bij ‘de moslims’ te leggen en ik weiger op een partij te stemmen die onze grenzen radicaal wil sluiten in de vooronderstelling dat al onze zorgen daarmee weg zijn. Ik weiger op een partij te stemmen die een volledige bevolkingsgroep stigmatiseert en tot zondebok maakt. (En daarmee de relaties alleen maar verhard.) En ik weiger op een partij te stemmen die het belang van autochtone Nederlanders voorop stelt en bereid is daarvoor slachtoffers van oorlog en geweld te laten stikken.

Nog zo’n vraag: ‘Wat is jouw oplossing dan?!’
Oplossingen heb ik ook niet. En nee, ik verwacht niet van een politicus of partij die zegt dat hij/zij DE oplossing heeft voor alle problemen. Die oplossing bestaat mijn inziens niet. Volgens mij moeten we het met elkaar uit zien te houden in een zeer complexe samenleving. En moet we ondertussen in gedeelde verantwoordelijkheid van politiek en alle burgers, zoeken naar manieren om met elkaar te leven. We zijn nu eenmaal met elkaar verbonden doordat we met elkaar leven en moeten leven. Dus proberen, op je bek gaan, opstaan en weer proberen. De samenleving met een open blik tegemoet treden. Recht doen, barmhartig zijn, luisteren naar de ander. En dan hopen en bidden dat we stapjes zetten op weg in een veranderde samenleving. Met elkaar. Want #ikbenverbonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s