Waarom haten ze ons eigenlijk?

door: Chantal Tieleman

Vanmorgen heb ik online het laatste halfuur gekeken van de discussiemiddag afgelopen maandag, die in De Balie in Amsterdam plaatsvond onder de naam ‘Waarom haten ze ons eigenlijk?’ Ik had op de social media het één en ander voorbij zien komen, maar wilde graag zelf m’n mening vormen.

Huiveringwekkend vond ik het. Ik heb er geen ander woord voor. Ik werd er ijs- en ijskoud van. Nadat keer op keer de – overigens nogal suggestieve – vraag werd gesteld wat dan de oplossing zou zijn, werd geopperd dat het aantal moslims in westerse landen teruggebracht zou moeten worden tot 1 à 2 procent van de bevolking. En deze suggestie kwam niet van een opgeblazen politicus, niet van mensen die in verpauperende volkswijken wonen, niet door mensen die vinden dat hun banen, huizen of zieken-en bejaardenzorg afgepakt wordt. Maar door hoogopgeleide en zo op het oog intelligente Nederlanders. Die dit idee op volstrekt kalme en redelijke toon te berde brachten. Paul Cliteur, filosoof en rechtsgeleerde, zei als afsluiter dat het een prima middag was geweest: de toon van het debat was rustig geweest en niemand was weggelopen.

Misschien vond ik dat nog wel het ergste. Want inderdaad; er reageerde niemand vol afschuw op de suggestie en niemand liep weg omdat het gesprek dat zich ontspon eigenlijk te vreselijk was om aan te horen. Het gesprek ging er niet eens om ging óf ‘we’ dit willen, maar hóe. En vooral dat er dan nog wel een paar vervelende wetten in de weg zaten en hoe je dat kon oplossen. ‘Waarom haten ze ons eigenlijk?’ Het zou net zo goed de vraag kunnen zijn van de gemiddelde in Nederland wonende moslim…

En hoewel ‘verbindende’ initiatieven als paddenstoelen uit de grond schieten (Touwtje uit de deur, HeelHollandHugt, wijzelf met #ikbenverbonden, om er maar enkele te noemen) blijft de boze, ongeruste of bange burger gevoed worden. Gevoed in zijn boosheid en ontevredenheid, in zijn angst, maar vooral in de illusie dat er gemakkelijke oplossingen zijn en met de gedachte dat alle politici onbetrouwbaar zijn, behalve… X (of Y, of Z). De nood aan ‘mensen die zeggen waar het op staat’, ‘die eindelijk eens zeggen dat het genoeg is’ is blijkbaar groot. Ik heb geen idee wat ‘het’ nou precies is, maar de boodschap slaat aan. Dus roeptoetert ook onze minister-president, in een poging potentiele PVV-stemmers voor zijn eigen VVD te winnen, ‘als het niet naar je zin is, dan ga je maar weg’.

Intensief contact

Vrijdag 20 januari kopte Trouw ‘Amsterdamse asiel-activist: De integratie vlot niet’. Lian Priemus spant zich in voor vluchtelingen in Amsterdam-Oost, maar – zo staat in het artikel – ze heeft inmiddels begrip voor PVV-stemmers. Ze maakt zich zorgen. ‘Mannen van wie ik vorig jaar dacht dat ze vooruitstrevend en liberaal waren, blijken toch traditioneler en behoudender te zijn in de omgang met vrouwen.’ In de rest van het artikel benadrukt ze vooral dat integratie niet vanzelf gaat, dat het een moeizaam proces is. En dat integratie een intensief contact vergt; een inburgeringscursus is niet voldoende.

Intensief contact is nodig, terwijl onze politieke vertegenwoordigers hun standpunten verharden in de hoop de kiezer voor zich te winnen.

Intensief contact is nodig, terwijl intelligente mensen zich in Amsterdam drukker maken over hoé we de moslims het land uit kunnen krijgen, dan over de vraag of dat het soort maatschappij is waarin we willen leven.

Bryan uit het EO-programma ‘Rot op met je religie’ is atheïst. Hij zegt na afloop: ‘ik heb echt heel veel bullshit gehoord, maar ja, je moet toch met elkaar blijven praten hè.’ De deelnemers waren twee weken nogal intensief met elkaar verbonden; wonend in één huis. En dat lijkt, weliswaar met vallen en opstaan en hoogoplopende emoties, aardig gegaan. Intensief contact werkt. Zelfs al je nu en dan flink ruzie maakt met elkaar. De wereldvrede werd nog niet bereikt, maar in ieder geval was er gesprek.

Intensief contact is nodig, terwijl de overheid (die we zelf hebben gekozen!) de laatste jaren steeds meer bezuinigde op allerlei sociale projecten in steden en wijken, waar dat contact er was, waar gebouwd werd aan het samen-leven.

Verkiezingen

Zelfs als de PVV op 15 maart niet de grootste partij wordt, zal Nederland in zijn geheel een stukje rechtser zijn geworden. Al is het maar omdat alle partijen (wat) opschuiven naar rechts, want blijkbaar is dat wat ‘we’ willen. En daarmee leven we in een maatschappij waar begrippen als ‘solidariteit’, ‘menselijke waardigheid’, ‘gerechtigheid’ geen vanzelfsprekende keuzes meer zijn.

Nog 47 dagen tot de verkiezingen. Nog 47 dagen om de keuze te maken om in ieder geval naar de stembus te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s