Medelijden

Door: Jasper Klapwijk, zelfstandig strateeg en politiek commentator

Ik weet nog goed waar ik was, die middag van 6 mei 2002. Het was een bruin kantoor in Zoetermeer. Ik had het benauwd, want ik moest bij de reorganisatie van een klein bedrijf met mensen praten die hun baan zouden verliezen. Dat had ik nog nooit gedaan. Die middag hoorden we het verschrikkelijke nieuws: Pim Fortuyn was vermoord. Ik weet nog dat ik dacht, of misschien wel bad: laat het in godsnaam geen moslim zijn. Het was een half jaar na 9/11 en de gemoederen waren nog warm.

Ruim twee jaar later was het wel raak. Er was een Amsterdammer vermoord. Het lawaai op de Dam van die avond staat op mijn trommelvlies gegrift. En deze keer was het wel een moslim. Dat viel niet meer te ontkennen, hoe hard sommigen dat ook probeerden. Maar bewees dat wel het gelijk van al die anderen? Want als één moslim zich schuldig maakte uit naam van zijn geloof, wat zei dat dan over al die andere moslims, die even ontzet waren als ik? Logen die allemaal over hun bloeddorstige bedoelingen?

de tekst loopt door onder de afbeelding

De islamdiscussie was ontketend en sleepte zich al een decennium voort. Het was op een terras; ik weet niet eens meer precies met wie. We hadden de helft van de wereldproblemen al opgelost, toen ik mezelf op een onbewaakt moment hoorde oreren: “Maar de moord op Fortuyn dan? Dat was toch ook een radicale moslim?” Het viel even stil. Mijn vrienden voor één nacht keken me meewarig aan, vertelden dat ik me vergiste, en dat ik Van Gogh bedoelde. Eén terrasgenoot voegde me nog toe dat dat mijn argument niet veel beter maakte. Ik dook weg in mijn schuimkraag en vergat mijn blunder.

Ik herinnerde me mijn schaamte toen Geert Wilders diezelfde uitspraak deed in een interview met een Duitse televisiezender: Fortuyn was door een moslim vermoord. Hij liet aan de NOS weten dat hij zich vergist had, en dat hij Van Gogh bedoelde. Dat kon nooit het geval zijn, riep mijn timeline. Hij had gelogen, met opzet, om het volk te misleiden. Het was strategie. Maar hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik daar aan twijfelde. Vergissen is menselijk, probeerde ik nog. Maar aan Wilders was volgens mijn vrienden niet veel menselijks.

Toch heb ik medelijden. Het gaat al een tijd niet goed met Wilders. Hij radicaliseert; sluit zichzelf bewust buiten; wil niet meer praten met anderen. Zijn broer valt hem af. Hij voelt zich bedreigd en zijn beveiliging blijkt zo lek als een mandje. En hij verliest weer in de peilingen, zoals altijd als de verkiezingen eraan komen. Ja, hij ontmenselijkt moslims. Hij demoniseert de islam. Maar hij is geen duivel, hoe boos hij ook kijkt. Hij is een bange man, met heel sterke overtuigingen. Net als ik.

#ikbenverbonden

NB.: Op 10 maart verscheen op NieuwWij deze reactie op dit artikel, geschreven door Bart Mijland. Jasper Klapwijk reageerde daarop met dit artikel op NieuwWij.

Een reactie op “Medelijden

  1. Toen Wilders voor de VVD in de Kamer kwam, heeft het net als als die andere Kamerleden de belofte van Trouw aan de Nederlandse Grondwet afgelegd. Al gauw kwamen ze in de VVD achter dat Wilders iets anders ambieerde dan wat hij toen was: woordvoerder financiën. Wilders wilde woordvoerder van Buitenlandse Zaken worden, alleen die plaats was al bezet en dat accepteerde hij dat niet en in 2004 was de VVD-avontuur afgelopen. Dus ging hij met zijn nationalistische PVV-avontuur en brak ook met de belofte van Trouw aan de Grondwet die hij had afgelegd, kijk maar naar zijn verkiezingsprogramma van 2010 en het A4tje van nu. Met zijn houding en uitspraken zet hij zichzelf en zijn kiezers buitenspel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s