Ben ik verbonden?

door: Peter Kindt

Ben ik verbonden? Lastige vraag. Als in Almere wonende (‘daar wil je niet dood gevonden worden’), bankier (‘graaier’) van mijnbouwprojecten (‘verwoesting van de aarde’), (lig-)fietser (‘geitenwollen sokken/middle aged man in lycra’), ongelovige (‘heiden’), pro-Europeaan (‘naïef’) met 4 hockeyende (‘elitesport’) kinderen, D66-stemmer (‘pro-sharia’) weet ik in ieder geval dat er veel (voor-)oordelen bestaan over keuzes van anderen en dat we makkelijker in hokjes indelen dan verbinden. Voor mij is alles echter niet zo zwart-wit, goed-fout, wij-zij. Misschien is dat het begin van een antwoord.

Keuzes

Voor mij zijn bovenstaande privé-keuzes de juiste: ze passen bij mij en ik voel me er prettig bij. Zo heb ik in Almere in een collectief met 27 andere gezinnen, een heerlijke, ruime, hypermoderne nul-op-de-meter woning kunnen realiseren met een eetbare permacultuurtuin waaruit mijn kinderen straks eten kunnen plukken in plaats van het uit het plastic van Albert Heijn te moeten halen. D66 vertegenwoordigt voor mij de vrijheid van het individu in het ideaal van één Europa in vrede. De mijnbouwprojecten waarin ik investeer, grotendeels in Afrika, creëren lokale en nationale vooruitgang op plaatsen waar dat niet vanzelfsprekend is: goedbetaalde banen, elektriciteit, schoon water, gezondheidszorg, onderwijs en natuurbescherming. Niet goed doen uit een schuldgevoel, maar omdat het betere lange-termijn bedrijfsvoering is. Fietsen heb ik nodig om buitenlucht op te snuiven, mijn verstand op nul te zetten en mijn buikspek onder controle te houden.

Dat mijn volgende auto elektrisch is en ik hoop dat we de menselijke invloed op klimaatverandering kunnen beteugelen, wil niet zeggen dat ik geen begrip heb voor ontwikkelingslanden die kiezen voor nieuwe kolencentrales om de gemeenschap betaalbaar van stroom te voorzien. De vele intercontinentale vluchten die ik voor mijn werk maak, vind ik noodzakelijk om alleen te investeren in projecten waar ik achter sta, terwijl er ook milieuactivisten zijn die zowel de luchtvaart als mijnbouw het liefst volledig zouden willen verbieden. Dat 26% van de lager opgeleide kiezers voor Wilders kiest (versus 4% van de hoger opgeleiden – onderzoek Philip van Praag, UvA, maart 2017), betekent niet dat ‘zij’ het mis hebben, maar doet me eerder terugdenken aan mijn Perzische schoolvriend. In 1993 wilde hij als enige op het Stedelijk Gymnasium niet tekenen voor een ‘School tegen Racisme’, omdat we – als elitaire school zonder buitenlanders – makkelijk praten hadden: 1 Iraniër, 1 Chinees en 2 Indonesiërs op meer dan 1000 leerlingen.tussenfoto website 2

Geen waardeoordeel

Die verscheidenheid aan meningen en keuzes kan ik prima verdragen zonder daar een waardeoordeel over te vellen. Het initiatief #ikbenverbonden van Chantal en Eric heeft me echter wel aan het denken gezet over de algemene onrust, die ook ik dagelijks om mij heen observeer. We leven in zeer spannende tijden, waarbij de wereld om ons heen in rap tempo verandert. De oorlogen en ontwrichtingen aan de randen van Europa brengen uitdagingen met zich mee voor vrede en stabiliteit, nu en in de toekomst. De burger wordt ondertussen steeds mondiger en laat zich veel meer door social media en een Google-search beïnvloeden dan door de traditionele (verzuilde) kanalen als familie, tv, krant, schoolmeester, dokter, kerk en politiek. Spanningen in onze maatschappij nemen op alle niveaus toe (links versus rechts, jong versus oud, Nederland versus Europa, islam versus westers). De technologische vooruitgang gaat steeds sneller en biedt oneindige mogelijkheden die we niet kunnen overzien.

Verandering

Eigenlijk kunnen wij als mensen niet zo goed tegen verandering, zelfs als deze uiteindelijk goed uitpakt. Daar wees John Herbst, voormalig VS-ambassadeur, mij onlangs op toen hij de opkomst van Trump op een neutrale wijze in perspectief plaatste tijdens een congres. Nog nooit waren we wereldwijd zo rijk, nog nooit leefden we zo lang, nog nooit hadden er zo weinig mensen honger, nog nooit sterven er zo weinig mensen door oorlogen. Maar toch zijn we angstig, bang voor het onbekende en naar binnen gericht. Met dat in gedachte valt er misschien nog een laagje onbegrip weg, onder andere voor het door Rutte zo getypeerde ‘foute populisme’.

Ja, als ik dan toch iets geloof, is het wel dat ik verbonden ben. Wij zijn allemaal verbonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s