All that we share: Feyenoord

door: René Grotenhuis

Misschien heb je het ‘All that we share’ filmpje ook wel gezien op Youtube. Het doorbreekt elke gedachte dat er homogene groepen zijn. We denken vaak dat we kunnen invullen wie iemand is, wat hij denkt en hoe hij of zij zich gedraagt. Van een gesluierde moslima tot een getatoeëerde voetbalsupporter, van een hipster met kinderbakfiets tot een priester met een boordje. Op basis van wat we zien, vullen we de rest verder in en daarmee is het plaatje klaar.

Invullen

Het filmpje van de Deense televisie doorbreekt letterlijk de hokjesgeest. Dan blijkt dat kinderen van gescheiden ouders overal voorkomen, dat in elke groep – onzichtbaar – mensen met depressiviteit worstelen, dat overal fanatieke voetbalsupporters zitten en dat in elke groep mensen met schulden of armoede kampen.

Nu is invullen iets heel menselijks. Hanna Ahrendt noemt het bovendien een noodzakelijke voorwaarde om in het sociale verkeer te kunnen verkeren. Als we iedereen bij de eerste ontmoeting blanco tegemoet treden om vervolgens langzamerhand het plaatje in te kleuren, alleen op basis van wat de ander ons laat zien, dan wordt ons sociaal verkeer buitengewoon langdradig en vermoeiend. En onze gesprekspartners zouden ons heel impertinent vinden als we van alles zouden willen weten om maar een beeld te krijgen wie ze zijn.

de tekst loopt door onder de afbeelding

Onverwachte lagen

De echte uitdaging en opgave is om dat eerste beeld te laten bijstellen en aanvullen. Het is openheid om je de ander rijker, meer gelaagd te laten oplichten en te zien dat onder de oppervlakte van je eerste indrukken en beeldvorming een persoon schuilgaat met verrassende trekken, met kwaliteiten die je op het eerste gezicht niet had gedacht en met een geschiedenis die je niet voor mogelijk had gehouden. Wat op het eerste gezicht een homogeen en in te vullen beeld is, blijkt in de werkelijkheid onverwachte trekken en lagen te hebben.

Het omgekeerde gebeurde afgelopen zondag en maandag (14 en 15 mei, red.) in de Kuip en op de Coolsingel. Honderdduizend mensen die, als je ze in het gewone dagelijks leven tegen zou komen, een enorme diversiteit vertonen in wat ze doen, waar ze in geloven of niet, waar ze zorgen om hebben en waar ze naar uitkijken. Maar als je ze gisteren en vandaag zag, vielen al die verschillen weg tegen die ene gedeelde vreugde om het kampioenschap van hun club waar ze zo lang naar hadden uitgezien.

de tekst loopt door onder de afbeelding

tussenfoto website met revers-pin

Individualisering

Zo’n kampioenschap versterkt in mij de scepsis over de individualisering in de samenleving. Sociologen doen ons geloven dat solidariteit uit is en individualisme troef. Dat we vooral met onszelf bezig zijn en ons eigen geluk najagen, als het moet ten koste van anderen. Ik geloof dat het voor een belangrijk deel een opgeplakte ideologie is, die graag door marketingmensen wordt overgenomen omdat het hun omzet en winst doet stijgen.

Ik geloof dat mensen graag met elkaar delen en in de gedeelde ervaringen veel meer vreugde en diepgang ervaren dan in de meeste van hun individuele prestaties. Voor heel veel mensen is het leven niet één grote weg naar zelfrealisatie, nieuwe uitdagingen en grenzen verleggen. Ze doen het met wat hebben en wat ze zijn: de verpleegkundige, de politieman, de secretaresse, de leerkracht. Hun vreugde zit in wat ze met elkaar realiseren, de collegialiteit, de teamprestatie, de humor, het knorren over de organisatie en de managers. Delen is pas echt vermenigvuldigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s